Szukam...

szukam tego co nie jest widoczne gołym okiem.
szukam prawdziwego sensu we wszystkich co robię.
szukam jakiejś cząstki dobra we wszystkim co z pozoru wydaje się być przegrane.
szukam piękna i kolorów tam gdzie wszystko jest czarno-białe.

Emocjonuję się...

wszystkim co mnie niepokoi ,intryguje i spędza sen z powiek.
wszystkim co ludzkie i czym jest w stanie mnie zaskoczyć inny człowiek.
wszystkim co mnie łapie za serce i sprawa ,że życie nabiera za każdym razem innego wymiaru.
wszystkim co ubarwia mój świat i nadaje mu całkiem nowego czaru.

Zmieniam się...

Obserwuję ,kontempluję i wyciągam wnioski.
Przeżywam ,doświadczam i weryfikuję pogłoski.

Żyję sobie...

Poprostu.


***


Chciałabym podkreślić ,że oceniają prace kieruję się głównie ekspresją w ukazywaniu własnej wizji świata i jakiś swoich osobistych wartości. Nie interesują mnie prace nastawione na efekt ,ale na autentyczność w przekazie. Nie liczy sie nigdy dla mnie sama praca ,ale to jak wiele mówi ona o jej autorze. To jest dla mnie najważniejsze. Dziękuję za uwagę.


***


"Przeżywamy na różne sposoby. Postrzegamy rzeczywistość zewnętrzną ,śnimy ,fantazjujemy ,w pół świadomy sposób marzymy na jawie. Niektórzy ludzie mają wizje ,widzą przemienione twarze innych ludzi ,aurę itd. Większość ludzi na ogół doświadcza siebie i innych w sposób ,który będę odtąd nazywał egotycznym. To znaczy ,że zarówno w centrum swej osobowości jak i na jej peryferiach doświadczają oni świata i siebie w kategoriach konsekwentnej tożsamości - "ja - tu" ,a "ty - tam" - w kontekście pewnych podstawowych struktur przestrzeni i czasu ,w których partycypują wszyscy członkowie ich społeczeństwa. [...] Wszystkie filozofie religijne i wszystkie filozofie egzystencjalne godzą się co do tego ,że tego rodzaju egotyczne doświadczenie jest wstępnym złudzeniem ,zasłoną ,maya - marzeniem sennym dla Heraklita i dla Laozi fundamentalnym dla całego buddyzmu złudzeniem ,stanem snu ,śmierci ,uznanego społecznie obłędu ,łonem ,które trzeba upuścić ,a więc dlań umrzeć ,i z którego trzeba się narodzić. [...]
Wśród lekarzy i kapłanów powinni być tacy ,którzy pełniliby rolę przewodników ,którzy potrafiliby wyprowadzić człowieka z tego świata i poprowadzić go do innego. Tacy ,którzy wprowadziliby go tam i przywiedli z powrotem.
Wkraczamy do tamtego świata ,przebijając skorupę ,w której się znajdujemy ,przekraczając jakąś bramę lub rozwalając jakąś ścianę ,która nas od niego dzieli. Kurtyna rozsuwa się lub podnosi ,zasłona opada. Siedem zasłon - siedem pieczęci - siedem niebieskich sfer. [...]
Świat zewnętrzny ,pozbawiony światła ,którego źródłem jest wnętrze człowieka ,żyje w ciemności. Toteż żyjemy w epoce ciemności. Świat "ciemności zewnętrznych" jest stanem grzechu - stanem ,w którym wewnętrzne światło staje się czymś całkowicie obcym człowiekowi. Pewne czyny prowadzą do jeszcze większej obcości ,inne - pomagają człowiekowi zbliżyć się do światła ,które w nim płonie. Pierwsze z nich nazywano kiedyś czynami grzesznymi. [...]
Prawdziwe zdrowie psychiczne wymaga w ten czy w inny sposób dezintegracji normalnego ego ,tej fałszywej jaźni ,tak dobrze przystosowanej do naszej wyobcowanej rzeczywistości społecznej ,następnie pojawienia się "wewnętrznych" archetypowych pośredników mocy bożej i poprzez tę śmierć - odrodzenia ,a wreszcie odbudowania normalnego rodzaju ego ,które będzie sługą boskości ,a nie jej zdrajcą."


***

Nie ma nic bardziej artystycznego niż kochać ludzi.


*

'My z drugiej połowy XX wieku
rozbijający atomy
zdobywcy księżyca
wstydzimy się
miękkich gestów
czułych spojrzeń
ciepłych uśmiechów

Kiedy cierpimy
wykrzywiamy lekceważąco wargi

Kiedy przychodzi miłość
wzruszamy pogardliwie ramionami

Silni cyniczni
z ironicznie zmrużonymi oczami

Dopiero późną nocą
przy szczelnie zasłoniętych oknach
gryziemy z bólu ręce
umieramy z miłości'